> dcolumn.php?nr=62833&stuurdoor

Column

 

Pinksteren: Heilige Geest en onkruid, wat hebben zij gemeen

Hieronder de tekst van de overdenking uit de Pinksterviering. Niet zoals ik die gezegd heb, maar zoals ik die had kunnen zeggen. Een uitgeschreven tekst 'klinkt' anders. 


Naast de lezingen klonk er een klein stukje uit het werk van Menno Simons: “Wij moeten van boven worden geboren, moeten in ons hart ons laten omkeren, veranderen en vernieuwen….
Deze wedergeboorte, waarover ik schrijf, waaruit een berouwvol en nieuw leven voortkomt, komt alleen maar tot stand door Gods woord, als het goed wordt uitgelegd en door te luisteren naar de Heilige Geest die recht in je hart spreekt.”


Lezingen: Genesis 1:1-2 en Johannes 14:11-17


Lang geleden was ik met een vriendin op reis door Griekenland. We waren in Sparta en Mistras geweest en wilden naar Olympia. Een reis dwars over de Peloponnesos. Het was de ochtend van Pinksteren We gingen met een bus. En in die bus stond de viering vanuit Athene keihard aan. Pinksteren is een groot feest in de Griekse kerk. Daarvan wilde de chauffeur en zijn passagiers niets missen. En ook wij vierden mee.

Deze herinnering bracht mij vragen, want ik heb de indruk dat Pinksteren hier niet zo’n groot feest is. Waarom is dat. En als je kijkt naar de andere ‘grote feesten’, Kerst en Pasen, dan hebben we een voorbereidingstijd, een tijd van inkeer. Waarom is er geen vijftigdagentijd?     Wat maakt Pinksteren dan minder?
Heeft het iets met ons te maken? Pinksteren is niet maakbaar, niet te controleren. Er kan van alles gebeuren en dat past niet zo goed in onze leefstijl misschien. Je gaat bijna denken dat wij geen God ‘willen’die we niet in de broekzak hebben.

Als we naar de veertigdagen tijd kijken, de tijd voor Pasen, is dat een tijd van inkeer en van terugkijken. Onze houding bij Pasen is niet gericht op wat komt. We kijken in de veertig dagen niet zozeer vooruit – ja naar de belofte dat leven blijft. We gaan mee op de reis van Jezus, we beleven mee. We kijken in de achteruitkijkspiegel, terwijl we weten dat je zowel oog moet hebben voor wat achter je gebeurt, als wat er voor je gebeurt. Het is natuurlijk niet zo, maar je kunt het beleven als ‘ons heil is in the pocket, het is klaar’.
Pinksteren is een feest van de open blik, op toekomst gericht. Niet vanuit weten wat komt, maar van wachten op wat naar je toe komt. Het is verwachten, zonder te weten, met vertrouwen. Open en bereid tot meebewegen met wat gebeurt. Hier is niets maakbaar, controleerbaar of voorspelbaar. Je komt in beweging doordat het om je heen beweegt, vol verwondering naar wat er nog meer naar je toe komt.

Pinksteren past bij onze traditie. De beweging van de wederdopers is een beweging van de Geest. Het is een bewegen van mensen, in beweging gezet door de Geest. Alles moest anders en mensen gingen anders leven en geloven. Er was ruimte voor iets nieuws, voor een nieuw begin, voor wedergeboorte. En dat gebeurde, zoals Menno schrijft, omdat mensen luisterden naar hun hart.

Pinksteren is zo een geboorteverhaal, een verhaal van liefde en hoop.
En zo past Pinkteren bij het verhaal over de Eeuwige Aanwezige dat ons wordt overgeleverd, door vele generaties die ons vooraf gingen. De Onnoembare Eeuwige blijft naar ons toe bewegen, blijft ons in het leven zetten. En dat is een voortdurend geboorteverhaal, het stopt niet, het is een beweging van liefde. Deze liefde gaat niet om lief zijn of begripvol of hoe we daar ook over denken. Het is een grond, een geaardheid, een oneindige beweging naar ons toe.

We kunnen dat opmerken, zien om ons heen, in de schepping, in de natuur, in mensen om ons heen, tussen mensen, in een bepaalde mens, die we ons voorbeeld noemen en in onszelf. Want de Geest roert zich in ons, beweegt ons. 
Het is een constante, maar niet door ons controleerbaar of te vormen. We kunnen de Geest tegenwerken of weerstaan, maar uiteindelijk werkt het niet. Als mens kun je hardnekkig zijn, maar dat nieuwe begin, de beweging van de Geest blijft. En dan ontstaat er iets anders, dat wat nodig is. En soms is er ook afbraak, moet het veld van het leven even braakliggen, zodat er wat nieuws kan groeien.

We leven nu in het groeiseizoen van de jaarlijkse cyclus van leven om ons heen. Daar kunnen we invloed op uitoefenen, we kunnen zaaien en wieden, maar tegelijk is het een niet te stoppen beweging. Als je nu door de straten loopt, of langs de velden gaat overal zie je groei, leven. Waar we het willen en waar we het liever niet willen. 
Gewassen die we niet willen noemen we onkruid. Soms staan mensen verwoed uren voorovergebogen om het weg te halen van hun straatje of tussen de stoeptegels. Maar het komt steeds terug. Het is ook geen onkruid, het zijn gewassen op plekken waar wij het liever niet willen zien. Het past niet in ons idee van netjes, of van economie. 

Zo lijkt de Geest op onkruid, niet onder controle te krijgen. Maar net als onkruid, de Geest blijft komen. En daarbij, soms laat de Geest ons plotseling iets moois zien tussen die gewassen tussen de tegels: een prachtig bloemetje waar je oog op valt of iets dat je kunt eten en wat gratis in je tuin groeit. En als je dat ziet krijg je het gevoel van een allesomvattend leven in dat ene kleine mooie. Alles zit erin, in dat plantje, hoe klein en lastig soms ook: geboorte, groei, bloei en sterven. Het hele leven toont zich, dwars door alle hardheid van tegels heen.

Die gewassen leren ons dat controle niet werkt. Stoeptegels, antiworteldoek, het helpt niet. Ze vormen vaste structuren, die een weg begaanbaar maken, maar ook alle beweging kunnen verstarren, die je de blik op schoonheid, op wat leven is ontnemen. Structuren in onze samenleving kunnen ook mensen het leven ontnemen, of zo star en strak zijn dat er geen beweging is. Dan laat het onkruid ons zien wat de Geest met ons wil: doorgaan met leven, in beweging komen.

Zo past de Geest bij Jezus, als een vervolg, maar ook als een beweging die er altijd al was. En dan past Jezus bij de Geest. We zien dat aan het leven van Jezus, hoe hij met mensen omging, met wie hij omging, daar waar God zich laat zien en horen: ook dwars door alle structuren heen. Pinksteren is een wedergeboorte van hoe de Eeuwige nabij wil zijn. Een wedergeboorte die ook mensen wedergeboorte geeft, een kans te begrijpen, te vernieuwen, alles anders te gaan doen. Niet zoals wij dat willen, maar zoals ons gebeurt, omdat we blijven hopen en geloven. Niet alleen door die bijzondere mens die op aarde liep en in zijn omgeving verandering bracht, maar door Geest, door een stroom die doorgaat en rondgaat en iedereen kan en wil raken.

Als we ons door die Geest laten raken gaan we anders kijken: we ontdekken schoonheid, ontdekken wat ons vasthoudt, wat we los kunnen laten. We zien elkaar anders, kunnen elkaar verstaan ook al spreken we heel andere taal. Het werk van de Geest brengt mensen tot elkaar, brengt verzoening. We leren elkaar recht doen, werkelijk zien, vrede. Ze brengt ons in balans met die Eeuwige die ons beweegt en blijft bewegen. We mogen geloven in de lijn van mensen die ons zijn voorgegaan en die dit bewegen hebben opgemerkt dat de Eeuwige zo werkt, gewerkt heeft en zal werken, dwars door al ons gedoe heen.


Terug

 
Meer informatie Facebook   ANBI-register Doopsgezinde Gemeente De Lytse Streek
contact maandblad privacy
routebeschrijving nieuwsbrief disclaimer
veelgestelde vragen inloggen colofon
2022 Doopsgezind.nl