> dcolumn.php?nr=48516&stuurdoor

Column

 
 
7 juni 2020

Stilstaan bij de pijn

Stilstaan bij de pijn

Het is al weer drie weken geleden dat ik toch wel wat zenuwachtig op weg ging naar Franeker voor de uitzending van de kerkdienst via Omrop Fryslân. Nog langer geleden is het dat ik vaker op zondagochtend dat ritje naar Franeker maakte.

Net als eerder parkeerde ik mijn auto – op 24 mei -  op de Zuiderkade, zo dicht mogelijk bij de Hofstraat. En daarna liep ik de Hofstraat in naar de Martinikerk. En daar kwam ik langs de blauwe deur, waar boven nog steeds ‘doopsgezinde gemeente’ staat. Ik dacht er niet eens bij na, maar toen ik er liep, moest ik even blijven staan bij die deur. Er was niet veel veranderd. Alleen om het adres heel duidelijk te maken, staat er nu ‘1c’ op de deur. De verandering is natuurlijk achter die deur. Onze vermaning is nu een woonhuis, en gelukkig in goede handen.


Wat mij trof was dat het pijn deed. Even uit het veld geslagen. Op dat moment was er geen tijd om er lang bij stil te staan, er moest een viering plaatsvinden een kerk verder. Later die week kwam het weer bij me terug. Ik besefte hoe makkelijk we voorbijgaan aan wat pijn doet. Zo snel mogelijk naar het ‘nieuwe normaal’ en verder.


Het verkopen van de vermaning was een crisis in het klein. We hebben aan het idee kunnen wennen, en we hebben goed afscheid genomen. Nu maken we wereldwijd een crisis mee, in het groot dus. Het is een lastige tijd. Je hoort nu veel mensen zuchten en zeggen dat ze er helemaal klaar mee zijn. We kunnen niet snel naar het nieuwe normaal en verlangen naar het oude normaal.
Wat je je kunt afvragen is of we niet nu allemaal stil moeten staan bij de pijn. In plaats van zo snel mogelijk door gaan naar, ja naar wat. Het is een stil staan niet om verdriet op te roepen of jezelf zielig te vinden. Nee echt voelen wat er nu pijn doet. Wat mis je? Welk verlies lijden we? Wat doet nu echt pijn?


Bij de verkoop van de vermaning was het het verlies van een vertrouwde plek, een plek waar veel herinneringen lagen. Het verlies ook van een gebouw van samenkomst in een stad, waar bijna 500 jaar geleden al dopers samenkwamen. Ook het besef dat we als geloofsgemeenschap letterlijk en figuurlijk terrein verliezen. Dat mensen buiten onze gemeente vaak al oordelen hebben, niet geïnteresseerd zijn en dat wij ons verhaal niet kwijt kunnen of niet goed onder woorden kunnen brengen. Dat we denken samen iets kostbaars te delen, dat we graag verder willen delen, maar anderen zien het als last. Dat we de mogelijkheden die we zagen niet onder woorden hebben gebracht omdat we allerlei bezwaren zagen. Dat we het lastig vinden om uit te leggen dat de doopsgezinden nog wel in Franeker zijn, maar op een andere plek samen komen. Dat veranderen en hoop op vernieuwing helemaal niet zo makkelijk is als we elkaar wel vertellen? En dat we daardoor zijn teruggeveerd op wat we kennen en kansen laten liggen?


De crisis van nu raakt onze hele samenleving, wereldwijd, en onze kleine gemeente. Wat doet pijn? Kunnen we vanuit wat we daar ontdekken een weg vinden? Wat zouden we dan een geweldig sterke, levendige, bewegende, uitdagende en aantrekkelijke gemeenschap zijn!

Flora Visser


Voor meer zie het overzicht

 
Meer informatie Facebook   ANBI-register Doopsgezinde Gemeente De Lytse Streek
contact maandblad privacy
routebeschrijving nieuwsbrief disclaimer
veelgestelde vragen inloggen colofon
2020 Doopsgezind.nl